S M

Hét informatiepunt voor professionals
op het gebied van wonen, welzijn en zorg

Blog - Zuster!

In gesprek met 100-jarigen in Nederland
In het kader van de Vastenactie bezoekt Yvonne Witter momenteel 100-plussers. Ze doet mee aan de 40 dagen challenge en haalt zo geld op voor een HIV/Aids project in Zambia. De verhalen schrijft ze op en staan op de website van Ned7, een digitaal platform voor senioren.

Ik ben te vroeg bij het verzorgingshuis in Amsterdam. Zal ik al naar binnen? Of is het onbeleefd om veel te vroeg te komen? Misschien doet mevrouw S wel een dutje. En heeft ze keurig de wekker gezet. En dan stoor ik haar. Ik ga aan een lange tafel naast de receptie zitten. Een gezellige plek want er komen steeds mensen langslopen.

Echo

Op tafel ligt de Echo, een lokale krant. Ik pak het en blader het door. Ik las deze krant altijd bij mijn opa en oma. Toen had ik hem ook al snel uit. Een oudere vrouw schuift aan. 'Ik kom bij u zitten. Gaan we al eten? Half één, toch?' Ik knik. Ik had deze mevrouw, voordat ze bij mij aan tafel schoof, al een paar keer horen vragen hoe laat het eten ook alweer was. Ook een soort 'Echo.'

Als u gaat, ga ik mee

De mevrouw vindt dat ik een mooie jurk aan heb. Ik bedank haar en zeg dat haar glimmende schoenen prima bij mijn jurk passen. Veel beter dan de mijne. Ze lacht en knikt als ze een blik op mijn afgetrapte laarsjes werpt. We praten een tijdje over het weer. Ze informeert nog een paar keer naar het tijdstip van het eten. Als ik opsta, staat ze ook op: 'Als u gaat, dan ga ik mee.' Ik loop naar de kamer van mevrouw S en de mevrouw met de glimmende schoenen loopt mee. Ik ben bijna bij het juiste kamernummer. 

Waar is de eetzaal?

Dan hoor ik: 'Zuster' roepen. Ik draai me om. Een dame in een rolstoel met benen die trillend op en neer blijven bewegen, vraagt of ik haar naar de eetzaal kan brengen. Natuurlijk. 'Waar is de eetzaal?' Zij wijst een kant op en ik breng haar erheen, terwijl de mevrouw met de glimmende schoenen meeloopt. In de eetzaal zet ik beide dames bij elkaar. Ziezo.

Glaasje drinken

Ik wil teruglopen maar ben de weg kwijt. Ik weet niet meer welke kant ik op moet. Deze gang? Of die deur? Intussen hoor ik opnieuw 'zuster' roepen. Ik kijk om en een andere, oudere mevrouw die in de gang zit vraagt of ik een glaasje drinken voor haar kan inschenken. 'Ik heb zo’n dorst.' Natuurlijk. 'Waar kan ik het pakken?' Zij wijst achter zich en ik zie in de koffiehoek een watertap staan. Gelukkig! Die is vlakbij de receptie, wist ik me te herinneren. Ik pak wat te drinken en breng het naar de mevrouw.

Zuster!

Intussen weet ik ook weer waar de kamer van mevrouw S is. Als ik bij mevrouw aanbel, roept ze: 'Binnen! De deur is open.' Ik doe de deur open en zie haar in een stoel bij het raam zitten. Het eerste dat ze zegt als ze me ziet is: 'Alsjeblieft, zuster, ik moet heel nodig naar het toilet maar niemand hoort me. De alarmering is geblokkeerd en mijn telefoon doet het niet.' Ik twijfel of ik haar zelf naar het toilet zou helpen. Ik heb in mijn leven heel wat ouderen naar het toilet geholpen maar ik weet niet of ze dat op prijs stelt. En of het personeel me misschien een bemoeial vindt. Straks valt ze! Ik besluit snel een echte zuster te halen. Ik loop de gang op. Ineens hoor ik mezelf roepen: 'zuster!'.

01-03-2018

Yvonne Witter

Door Yvonne Witter, adviseur bij het Aedes-Actiz Kenniscentrum Wonen-Zorg. Binnen het Kenniscentrum richt zij zich op de thema's: Lokale Kracht, woonvariaties, kleurrijk wonen, welzijn en zorg en buur(t)projecten.

2018 (7)

2017 (16)

2016 (13)

2015 (19)

2014 (13)

2013 (16)

2012 (16)

2011 (5)

2010 (3)